काठमाडौं । २०५२ फागुन १ गते घोषणा गरिएको सशस्त्र आन्दोलनलाई समर्थकहरूले नेपाल मात्र होइन, विश्व श्रमिक आन्दोलनकै सन्दर्भमा ऐतिहासिक दिनका रूपमा स्मरण गरेका छन्। उक्त आन्दोलनको नेतृत्व तत्कालीन नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (माओवादी) ले गरेको थियो।
आन्दोलनका क्रममा हजारौँ नागरिक र लडाकुले दमन, जेल, यातना र राज्य हिंसा सहँदै समानता, स्वतन्त्रता र सुशासनको लक्ष्यसहित संघर्ष गरेका थिए। समर्थकहरूका अनुसार, बलिदानले राज्य पुनर्संरचना र गणतान्त्रिक व्यवस्थासम्मको यात्रा सम्भव बनाएको थियो।
तर हालका वर्षहरूमा आन्दोलनको नेतृत्व तहमा देखिएको भनिएको भ्रष्टाचार, परिवारवाद र स्वेच्छाचारिताप्रति असन्तुष्टि बढ्दै गएको छ। केही पूर्व कार्यकर्ता र वामपन्थी वृत्तले आन्दोलनको आदर्श र वर्तमान व्यवहारबीच गम्भीर विरोधाभास देखिएको आरोप लगाएका छन्। महेश्वर दाहालका अनुसार, इतिहासमा खेलेको भूमिकालाई आधार बनाएर वर्तमान कमजोरी ढाकछोप गर्ने प्रवृत्तिले इमानदार कार्यकर्तामाझ निराशा फैलाएको छ।
आलोचकहरूले स्वेच्छाचारिता, भ्रष्टाचार र परिवारवादमा मुछिएको नेतृत्वबाट समाजवादतर्फको यात्रा सम्भव नहुने तर्क अघि सारेका छन्। अभिव्यक्ति र व्यवहारबीचको अन्तरलाई सचेत जनताले स्पष्ट रूपमा बुझेको दाबी उनीहरूको छ।
यसैबीच, नयाँ राजनीतिक परिस्थितिमा बलिदानको मर्म जोगाउँदै आशा र विश्वास पुनर्जागृत गर्नुपर्ने आवाज उठ्न थालेको छ। विभिन्न समूहमा विभाजित माओवादी धारसहित इमानदार वामपन्थी र परिवर्तनका पक्षधर लोकतान्त्रिक शक्तिहरूबीच मूल्य–आधारित एकताको आवश्यकता औँल्याइएको छ।
राजनीतिक विश्लेषकहरूका अनुसार, ऐतिहासिक आन्दोलनको विरासत जोगाउन आत्मालोचना, पारदर्शिता र आन्तरिक लोकतन्त्रलाई प्राथमिकता दिनुपर्ने आवश्यकता बढ्दै गएको छ।
क्याटेगोरी : राजनीति
थप समाचार
धेरै पढिएका
प्रतिक्रिया